μόνο για χαρντκόρ τυπάκια

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

για όσους με ξέχασαν
για όσους με αγκάλιασαν 
για όσους με αγάπησαν 
για όσους με στέγνωσαν
για όσους με μέθυσαν
για όσους με συνήθισαν
για όσους με κοίταξαν τυχαία στο δρόμο
για όσους με κέρασαν απόγνωση και θλίψη
για όσους
για όσους αγάπησα
για όσους πίστεψα
για όσους μίσησα
για όσους γέμισα με δάκρυα
για όσους ήπια βράδια ατέλειωτα
για όσους με έκαναν να ξεχάσω τον κόσμο
για όσους δεν ήθελα να υπάρχω μέσα στον κόσμο




.


     

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017


εικόνα του εαυτού μου για το 2017

κουβαλάω ένα βαρύ χλωμό μακρύ παλτό.
το δέρμα μου.
κι από κάτω φλέβες όργανα μυς.
δεμένα πρόχειρα. προσπαθούν να
μην πέσουν στο χώμα.

Τρίτη, 12 Απριλίου 2016

ΤΟ ΒΑΡΟΣ ΚΑΘΕ ΑΤΟΜΟΥ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΤΑΙ 75 kgr


πρέπει να ξέρω  να υπολογίζω το βάρος των φίλων μου κάθε ώρα
να ξέρω πως να τους κάνω πάντα πιο ελαφρείς

ξέφρενος χορός σε πάρτυ: 2 κιλά
πόνος δοντιού-ματιού : 53 κιλά
αίσθηση απουσίας έρωτα: 438 κιλά
βόλτα στον ήλιο με παγωτό: 7 κιλά
αδιαφορία ανίδεων ξενόγλωσσων: 326 κιλά
στρατιωτική θητεία: 124 κιλά
επιρροή ενός προσώπου σε ολόκληρη πόλη: 1.349 κιλά



αλλά πρέπει να θυμάμαι ότι το βάρος κάθε σώματος
εξαρτάται από το m δηλαδή τη μάζα του σώματος
και από το g δηλαδή την επιτάχυνση της βαρύτητας
που μεταβάλλεται συναρτήσει των γεωγραφικών συντεταγμένων

δηλαδή;

δηλαδή: πόσο συμπαγής νιώθεις
και σε τί περιβάλλον βρίσκεσαι







στον
 κόσμο
 των
 ασανσέρ
 δεν
 υπολογίζομαι
 ούτε
 καν
 σαν
 ένα
 άτομο




Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2016





                            λιώνω από μέσα
                            πρώτα αλλοιώνονται οι τετρακέφαλοι είπε.
το μυαλό θα έπρεπε να αλλοιώνεται πρώτα 

σε σκοτεινές αίθουσες 
χωρίς επιλογή διαφυγής 
με κόσμο πολύ θα καθόμαστε
και δε θα συναντηθούμε ποτέ
γιατί η φωνή σου με σκοτώνει 
κι η φωνή μου σε σκοτώνει
αλλά ο θάνατός μας είναι διαφορετικός


Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

κι ο άνθρωπος που ήθελε να γίνει πουλί 
άνοιξε τα φτερά του και πέταξε 
μαζί με τα -άλλα- πουλιά
και δεν ένιωθε πια μόνος


είδε τον κόσμο από κάτω φεύγοντας από κείνα τα μέρη
κι όλα του φαίνονταν μικρά κι ασήμαντα
κι αποφάσισε ότι μια μέρα θα ξαναγυρίσει,
να τα δει από κοντά αλλά το ίδιο μικρά όπως τα έβλεπε τώρα

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

δύο σύντομες ιστορίες δοσμένες σε μορφή διαλόγου
την τριακοστή Ιανουαρίου δύο χιλιάδες δεκαέξι
με δάκρυα στο στέρνο


πρώτη- η μπλε

-Τί έπαθες; Γιατί δε μπορείς να δεις πια τίποτα;
-Τυφλώθηκα. Μου είπες να κοιτάω μόνο το μπλε.
-Δεν σου είπα αυτό. Είπα να πάρεις το μπλε να ζωγραφίσεις αυτά που ονειρεύεσαι,
όχι να σβήσεις τα άλλα χρώματα.

δεύτερη- η γαλάζια

-Τί έπαθες; Γιατί δε μπορείς να κουνηθείς πια καθόλου;
-Πνίγηκα. Μου έδωσες τη θάλασσα να πέσω μέσα.
-Δεν έκανα αυτό. Σου έδωσα τη θάλασσα να μπορείς να ταξιδέψεις εκεί που θέλησες ,
όχι να την αφήσεις να σε παρασύρει.

Παρασκευή, 15 Ιανουαρίου 2016

κι έτσι ξεκίνησα το μακρινό μου ταξίδι
για τις Αμερικές και τις Κίνες
με μια φουσκωτή βάρκα
καλή παρέα 
και 135 ευρώ στην τσέπη


και είχε μπουνάτσα..